Welcome to EverybodyWiki 😃 ! Nuvola apps kgpg.png Log in or ➕👤 create an account to improve, watchlist or create an article like a 🏭 company page or a 👨👩 bio (yours ?)...

European Masters 2013 (golf)

Uit EverybodyWiki Bios & Wiki
Ga naar:navigatie, zoeken


Zwitsers Open (European Masters)
Omega European Masters
Thomas Bjørn, winnaar 2011 en 2013
Thomas Bjørn, winnaar 2011 en 2013
Plaats Vlag van Zwitserland Zwitserland
Golfbaan Golf Club Crans-sur-Sierre
Ballesteros Course
Par 71
Tour(s) Europese Tour
Datum 5-8 september 2013
Prijzengeld € 2.200.000
Titelhouder Vlag van Engeland Richie Ramsay
Winnaar Vlag van Denemarken Thomas Bjørn
Vorige: 2012     Volgende: 2014
Portaal:  Golf

Het Zwitsers Open (officieel sinds 2001 de European Masters) is een golftoernooi van de Europese PGA Tour en sinds 2009 ook van de Aziatische PGA Tour. Het wordt op de Ballesteros-baan van de Golf Club Crans-sur-Sierre in Crans-Montana gespeeld. Titelverdediger is Richie Ramsay, die het toernooi won met een score van -16. Het prijzengeld in 2013 was € 2.200.000.

De baan[bewerken]

Er is in het afgelopen jaar ruim € 2.000.000 uitgegeven bij vier holes veranderingen aan te brengen. Het terrein bij hole 12, 13, en 17 is erg veranderd. Bij hole 13, een par 3, is de green 9 meter verlaagd. Er is nu water bij de green van 13 en bij hole 12 is een meer gemaakt. Ook is er een natuurlijke tribune bij hole 13 gemaakt waar 3000 toeschouwers kunnen zitten. De fairway van hole 10 is verlaagd en voor de green is nu ook water gekomen.

Pro-Am[bewerken]

Crans heeft de meeste zonuren van Zwitserland, en deze week draagt daaraan bij. Het uitzicht op de besneeuwde toppen van de Alpen is indrukwekkend en het weer is zo helder dat de Mont Blanc te zien is. Voor de Pro-Am waren weer enkele bekende mensen uitgenodigd. Dit jaar speelde titelverdediger Richie Ramsay met Michael Phelps, de 27-jarige zwemmer met 18 Olympische gouden medailles. Hij is tevens ambassadeur van Omega, de hoofdsponsor.
De Silver Pro-Am werd gewonnen door Aphibarnrat Kiradech [1], de Gold Pro-Am door Padraig Harrington [2].

Verslag[bewerken]

De par van de baan is 71. Het baanrecord is 61 en staat sinds 2010 op naam van Miguel Jiménez, die dit toernooi toen won en in 2013 voor de 25ste keer speelt. Het Zwitsers Open staat bekend om de lage scores. In de laatste dertig jaar werd 15 keer gewonnen met -20 of lager.

Ronde 1[bewerken]

Robert-Jan Derksen speelt diit toernooi nu voor de 8ste keer en eindigde in 2010 op de gedeeld 5de plaats. Maarten Lafeber werd 17de in 2005 en Joost Luiten eindigde in 2011 op de 15de plaats.
Derksen speelde in de ochtendronde en scoorde slecht; hij stond na negen holes al op +4. Christian Cévaër stond na diezelfde negen holes aan de leiding met -4. maar werd even later ingehaald door Miguel Ángel Jiménez en Anirban Lahiri, die geholpen door twee eagles aan de leiding ging.
Lafeber en Luiten speelden 's middags.

Ronde 2[bewerken]

Danny Willett speelde ronde 2 in 64 slagen en ging aan de leiding, maar Lahiri moest nog starten.

Stephen Gallacher eindigde twee weken geleden in Schotland op de 2de plaats maar trok zich een week geleden uit het toernooi terug. Deze week speelt hij goed. Na een eerste ronde van 67 maakte hij een ronde van 65 en ging aan de leiding. Later kwam Thomas Bjørn, winnaar van 2011, ook op -10 binnen.

Luiten eindigde op een totaal van -1 en haalde net de cut, Derksen en Lafeber misten hem.

Ronde 3[bewerken]

Craig Lee is geen opvallende speler maar tijdens deze ronde maakte hij acht birdies op de eerste negen holes en eindigde hij met een score van 61, de beste ronde van zijn carrière.
Richard Finch maakte een hole-in-one op hole 13 en won een Omega Seamaster Aqua Terra Co-Axial ter waarde van SwFrs 17.000.

Ronde 4[bewerken]

Craig Lee had moeite zijn voorsprong tijdens de laatste ronde te behouden. Hij speelde in de partij achter Thomas Bjørn en zag hoe deze een birdie op hole 15 maakte en aan de leiding ging. Lee maakte ook een birdie op 15 en daarna stonden ze weer gelijk. Bjørn eindigde par-par-par dus Lee moest een birdie maken om een play-off te vermijden. Dat lukte niet. De play-off werd op hole 18 gespeeld. Bjørn maakte een birdie en won.

Søren Hansen maakte een hole-in-one op hole 3.

Naam Score R1 Nr Score R2 Totaal Nr Score R3 Totaal Nr Score R4 Totaal Nr Play-off Nr
Vlag van Denemarken Thomas Bjørn
66
-5
T5
66
-5
-10
T1
67
-4
-14
T2
65
-6
-20
T1
3
1
Vlag van Schotland Craig Lee
71
par
T46
65
-6
-6
T19
61
-10
-16
1
67
-4
-20
T1
4
2
Vlag van Frankrijk Victor Dubuisson
68
-3
T12
65
-6
-9
T3
66
-5
-14
T2
66
-5
-19
3
Vlag van Spanje Alejandro Cañizares
69
-2
T28
65
-6
-8
T8
65
-6
-14
T2
67
-4
-18
4
Vlag van Spanje Miguel Jiménez
65
-6
T2
68
-3
-9
T3
69
-2
-11
T5
67
-4
-15
T5
Vlag van Engeland Tommy Fleetwood
65
-6
T2
68
-3
-9
T3
69
-2
-11
T5
70
-1
-12
T9
Vlag van Schotland Stephen Gallacher
67
-4
T6
65
-6
-10
T1
72
+1
-9
9
68
-3
-12
T9
Vlag van Engeland Paul Casey
65
-6
T2
69
-2
-8
T8
71
par
-8
T10
70
-1
-9
T15
Vlag van Engeland Danny Willett
69
-2
T28
64
-7
-9
T3
72
+1
-8
T10
73
+2
-6
T26
Vlag van Engeland Richard Finch
67
-4
T6
66
-5
-9
T3
73
+2
-7
T12
72
+1
-6
T26
Vlag van Nederland Joost Luiten
70
-1
T47
71
par
-1
T51
69
-2
-3
T45
71
par
-3
T43
Vlag van India Anirban Lahiri
63
-8
1
71
par
-8
T8
75
+4
-4
T32
75
+4
par
T57
Vlag van Nederland Maarten Lafeber
72
+1
T89
74
+3
+4
MC
Vlag van Nederland Robert-Jan Derksen
77
+6
T144
70
-1
+5
MC
Leider Toernooirecord MC = missed cut = cut gemist DQ = disqualified

Spelers[bewerken]

Omdat het toernooi ook meetelt voor de Aziatische Tour, doen er weer dertig spelers van die tour mee.

Europese Tour
  • Vlag van Chili Felipe Aguilar
  • Vlag van Zuid-Afrika Thomas Aiken
  • Vlag van Zweden Fredrik Andersson Hed
  • Vlag van Engeland Matthew Baldwin
  • Vlag van Denemarken Thomas Bjørn (2011)
  • Vlag van Engeland Richard Bland
  • Vlag van Frankrijk Grégory Bourdy
  • Vlag van Zweden Kristoffer Broberg
  • Vlag van Nieuw-Zeeland Michael Campbell
  • Vlag van Spanje Jorge Campillo
  • Vlag van Spanje Alejandro Cañizares
  • Vlag van Zweden Magnus A. Carlsson
  • Vlag van Engeland Paul Casey
  • Vlag van Frankrijk Christian Cévaër
  • Vlag van Noord-Ierland Darren Clarke
  • Vlag van Engeland Robert Coles
  • Vlag van Nederland Robert-Jan Derksen
  • Vlag van Schotland Chris Doak
  • Vlag van Australië Andrew Dodt
  • Vlag van Wales Jamie Donaldson
  • Vlag van Schotland David Drysdale
  • Vlag van Frankrijk Victor Dubuisson
  • Vlag van Engeland Simon Dyson
  • Vlag van Zweden Johan Edfors
  • Vlag van Spanje Gonzalo Fz-Castaño
  • Vlag van Engeland Richard Finch
  • Vlag van Engeland Oliver Fisher
  • Vlag van Engeland Ross Fisher
  • Vlag van Engeland Tommy Fleetwood
  • Vlag van Engeland Mark Foster
  • Vlag van Australië Marcus Fraser
  • Vlag van Italië Lorenzo Gagli
  • Vlag van Schotland Stephen Gallacher
  • Vlag van Spanje Ignacio Garrido
  • Vlag van Frankrijk J.-Baptiste Gonnet
  • Vlag van Zuid-Afrika Branden Grace
  • Vlag van Australië Richard Green
  • Vlag van Argentinië Emiliano Grillo
  • Vlag van Denemarken Anders Hansen
  • Vlag van Denemarken Soren Hansen
  • Vlag van Ierland Padraig Harrington
  • Vlag van Denemarken Andreas Hartø
  • Vlag van Frankrijk Grégory Havret
  • Vlag van Schotland Scott Henry
  • Vlag van Noord-Ierland Michael Hoey
  • Vlag van Zuid-Afrika Keith Horne
  • Vlag van Engeland David Horsey
  • Vlag van Engeland David Howell
  • Vlag van Finland Mikko Ilonen
  • Vlag van Frankrijk Raphaël Jacquelin
  • Vlag van Spanje Miguel Jiménez (2010)
  • Vlag van Frankrijk Alexandre Kaleka
  • Vlag van Duitsland Maximilian Kieffer
  • Vlag van Denemarken Søren Kjeldsen
  • Vlag van Verenigde Staten Brooks Koepka
  • Vlag van Noorwegen Espen Kofstad
  • Vlag van Zuid-Afrika Jbe' Kruger
  • Vlag van Nederland Maarten Lafeber
  • Vlag van Spanje José Manuel Lara
  • Vlag van Spanje Pablo Larrazábal
  • Vlag van Schotland Paul Lawrie
  • Vlag van Ierland Peter Lawrie
  • Vlag van Schotland Craig Lee
  • Vlag van Frankrijk Thomas Levet
  • Vlag van Engeland Tom Lewis
  • Vlag van Engeland Gary Lockerbie
  • Vlag van Nederland Joost Luiten
  • Vlag van Italië Matteo Manassero
  • Vlag van Noord-Ierland Gareth Maybin
  • Vlag van Ierland Paul McGinley
  • Vlag van Ierland Damien McGrane
  • Vlag van Engeland James Morrison
  • Vlag van Zuid-Afrika Garth Mulroy
  • Vlag van Zweden Alex Norén (2009)
  • Vlag van Zuid-Afrika Hennie Otto
  • Vlag van Engeland Eddie Pepperell
  • Vlag van Wales Phillip Price
  • Vlag van Spanje Alvaro Quiros
  • Vlag van Schotland Richie Ramsay (2012)
  • Vlag van Spanje Eduardo de la Riva
  • Vlag van Engeland Robert Rock
  • Vlag van Australië Brett Rumford (2007)
  • Vlag van Zweden Joel Sjöholm
  • Vlag van Engeland Lee Slattery
  • Vlag van Engeland Graeme Storm
  • Vlag van Italië Alessandro Tadini
  • Vlag van Zuid-Afrika Jaco Van Zyl
  • Vlag van Engeland Anthony Wall
  • Vlag van Engeland Paul Waring
  • Vlag van Schotland Marc Warren
  • Vlag van Frankrijk Romain Wattel
  • Vlag van Engeland Simon Wakefield
  • Vlag van Schotland Peter Whiteford
  • Vlag van Oostenrijk Martin Wiegele
  • Vlag van Oostenrijk Bernd Wiesberger
  • Vlag van Engeland Danny Willett
  • Vlag van Paraguay Fabrizio Zanotti
Aziatische Tour
  • Vlag van Thailand K Aphibarnrat
  • Vlag van Australië Scott Barr
  • Vlag van India Gaganjeet Bhullar
  • Vlag van India S.S.P Chowrasia
  • Vlag van Australië David Gleeson
  • Vlag van Finland Joonas Granberg
  • Vlag van Australië Scott Hend
  • Vlag van Verenigde Staten Berry Henson
  • Vlag van Thailand Thongchai Jaidee
  • Vlag van Thailand P Junhasavasdikul
  • Vlag van India Shiv Kapur
  • Vlag van Zweden Rikard Karlberg
  • Vlag van Japan Masanori Kobayashi
  • Vlag van India Anirban Lahiri
  • Vlag van Verenigde Staten David Lipsky
  • Vlag van Singapore Mardan Mamat
  • Vlag van Thailand Prayad Marksaeng
  • Vlag van Thailand Prom Meesawat
  • Vlag van Verenigde Staten Jonathan Moore
  • Vlag van India C Muniyappa
  • Vlag van Thailand Chapchai Nirat
  • Vlag van Australië Wade Ormsby
  • Vlag van Thailand Chawalit Plaphol
  • Vlag van Australië Kieran Pratt
  • Vlag van India Himmat Rai
  • Vlag van Bangladesh Mohd Siddikur
  • Vlag van India Digvijay Singh
  • Vlag van India Jeev Milkha Singh
  • Vlag van Thailand Arnond Vongvanij
  • Vlag van Thailand Thaworn Wiratchant
Voormalige winnaars
  • Vlag van Frankrijk J-François Lucquin (2008)
  • Vlag van Argentinië Ricardo González (2001)
  • Vlag van Duitsland Sven Strüver (1998)
  • Vlag van Zweden Mathias Grönberg (1995)
  • Vlag van Spanje José Olazabal (1986)
Toernooi invitaties
  • Vlag van Zwitserland Ken Benz
  • Vlag van Verenigde Staten Ben Curtis
  • Vlag van Wales Stephen Dodd
  • Vlag van China Hao-tong Li
  • Vlag van Italië Francesco Molinari
  • Vlag van Zwitserland Martin Romiger
  • Vlag van Zwitserland Raphaël de Sousa
  • Vlag van Zwitserland Fredrik Svanberg
  • Vlag van Zwitserland Damian Ulrich
Amateurs
  • Vlag van China Wo-cheng Ye
  • Vlag van Zwitserland Edouard Amacher WAGR 181
  • Vlag van Zwitserland Benjamin Rusch WAGR 73
  • Vlag van Zwitserland Nicolas Thommen WAGR 238
  • Vlag van Italië Renato Paratore WAGR 62
  • Vlag van Frankrijk Mathieu Fenasse WAGR 168

WAGR = wereldranglijst

Amateurs[bewerken]

Amateur Wocheng Ye is de jongste speler die ooit heeft meegedaan aan een toernooi van de Europese Tour. Toen hij in 2013 in het Volvo China Open speelde, was hij 12 jaar en 242 dagen.[3] Hij had zich via een toernooi gekwalificeerd. Het record van de jongste speler stond op naam van Guan Tianlang, die 13 jaar en 177 dagen was. Guan haalde in 2013 de cut bij de Masters. Eerder won Ye twee keer het US Kids Golf World Championship (U12) in San Diego en het Guagdong Junior Championship (met voorsprong van 18 slagen).
Amateur Benjamin Ruch won in 2013 het Zwitsers Omnium. Op de wereldranglijst staat hij nummer 73.
Amateur Nicolas Thommen won in 2013 de Olivier Barras Memorial.
Amateur Mathieu Fenasse won in 2013 het Zwitsers Amateur.

Dit artikel "European Masters 2013 (golf)" is uit Wikipedia. De lijst van zijn auteurs is te zien in zijn historische .